4 kwietnia 1944 roku

28 stycznia br. odbyla sie w Warszawie demonstracja wszystkich, polskich organizacji kombatanckich. Zabraklo kilku lewicowych, ale tez i one, za sprawa bylego ZBoWiD-u i zgloszonego veta do funkcjonujacej obecnie ustawy kombatanckiej, staly sie przyczynkiem do buntu srodowisk represjonowanych przez komunizm.
Skad przyszedl sprzeciw i co bylo jego przyczyna?
Obowiazujaca ustawa o kombatantach oraz niektorych osobach bedacych ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, weszla w zycie 24 stycznia 1991r.
Niemal od samego poczatku trwala dyskusja, dotyczaca trzech punktow ustawy. Po pierwsze - okreslenia aparat bezpieczenstwa publicznego. Zadawano pytanie, czy pod powyzszym sformulowaniem nalezy rozumiec wszystkie jednostki organizacyjne resortu bezpieczenstwa publicznego, czy tylko niektore z nich ? Po drugie - czy pozbawienie uprawnien kombatanckich wiaze sie z zatrudnieniem w aparacie bezpieczenstwa publicznego do czasu jego rozwiazania, czy tylko w latach 1944-1956 ? I po trzecie- czy osoba zatrudniona oznacza takze osoby zatrudnione w ramach stosunku pracy (np. kierownik przedszkola MBP etc.), czy wylacznie funkcjonariuszy tego aparatu ?
Wszystkie trzy pytania, w gruncie rzeczy, dazyly do otrzymania odpowiedzi, kogo mozna i nalezy pozbawic otrzymanych niegdys uprawnien kombatanckich (zbowidowskich).
Dla nikogo nie bylo tajemnica, ze przyznawano je takze za zaslugi dla partii, za dzialania zwiazane z walka z polskim podziemiem niepodleglosciowym, za przynaleznosc do innych, poza polskich organizacji komunistycznych etc. Przepis art.21 nie dawal zadnych mozliwosci interpretacyjnych i nie uwzglednial przypadkow indywidualnych. Nalezalo - tak uwazala czesc organizacji - uzyskac oficjalna wykladnie prawa.

Pierwszy Prezes Sadu Najwyzszego skierowal (przytoczone powyzej pytania) do rozpoznania przez sklad siedmiu sedziow Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczen Spolecznych Sadu Najwyzszego, proszac o podjecie stosownej, rozstrzygajacej watpliwosci, uchwaly. Ogloszono ja 7 maja 1992 r. Zawierala trzy, istotne zagadnienia. W pierwszym ustosunkowano sie do okreslenia aparat bezpieczenstwa publicznego. Stwierdzono, iz oznacza wszystkie jednostki organizacyjne resortu bezpieczenstwa publicznego, ktore z formalnoprawnego punktu widzenia byly okreslane jako sluzby bezpieczenstwa publicznego. W drugim wyjasniono, iz realizowane przez ustawe pozbawienie uprawnien kombatanckich, wiaze sie z zatrudnieniem w aparacie bezpieczenstwa publicznego w latach 1944-1956, chyba, ze zatrudniajaca jednostka organizacyjna zostala wczesniej wylaczona z tego aparatu. ...

[czytaj dalej]

Rzecznik Praw Obywatelskich nie wahal sie dlugo, co poczac z fantem. W miesiac pozniej (18 wrzesnia ub.r.) wniosl do Trybunalu Konstytucyjnego wniosek o wydanie orzeczenia stwierdzajacego niezgodnosc art.21 ustawy z Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadnienie w duzej czesci opieralo sie ono na argumentach ministra Odziemkowskiego, jak rowniez jego wypowiedzi dla "Rzeczypospolitej" z 17 sierpnia 1993r. M.in. tej, w ktorej konkluduje: - Rzecz w tym, ze obowiazujace prawo nie dopuszcza wyjatkow. Ustawa kombatancka nie daje zadnych mozliwosci interpretacyjnych, nie uwzglednia przypadkow indywidualnych. Stwierdza jedynie lakonicznie, iz uprawnienia kombatanckie nie przysluguja "zatrudnionej w aparacie bezpieczenstwa publicznego". Brak miejsca nie pozwala na szerokie czy ...

[czytaj dalej]